Mimo że Concordia powstała w 1923 roku, kilka miesięcy wcześniej grupa osób przystąpiła do założenia drużyny piłki nożnej. W tej grupie znajdowali się: Górka, Cieślik, Polok, Z. Górecki, E. Górecki, Graczek, Tumulka, Gestenberger, Malarz, Mitka, Janyska, Jędrzyc, Broda.
     Wiosną 1923 roku 'jedenastka' z Knurowa debiutowała w rozgrywkach obwodowych, a od 1924 roku występowała w mistrzostwach klasy C w powołanym do życia Podokręgu Rybnik. Po trzech latach Concordia awansowała do klasy B, natomiast po kolejnych dwóch sezonach knurowianinie awansowali do klasy A.
     W roku 1930 czołowe kluby śląskiej klasy A uchwaliły reorganizację rozgrywek mistrzowskich i utworzenie Ligi Śląskiej.
     W latach 30-tych piłkarze Concordii należeli do czołówki zespołów tych rozgrywek, tocząc zacięte boje między innymi z takimi klubami jak AKS Chorzów, Naprzód Lipiny, Pogoń Katowice.
     Kilku piłkarzy z Knurowa trafiło też do reprezentacji Śląska (A. Chromik, B. Szleger). W okresie tym 'jedenastka' Concordii rozgrywała mecze poza Śląskiem, a jej rywalami były drużyny między innymi Garbarni i Wisły Kraków.
     Działalność prawidłowo rozwijającej się sekcji knurowskiego klubu została przerwana z chwilą wybuchu II wojny światowej.
     Piłkarze Concordii ponownie wybiegli na boisko w 1945 roku występując w klasie B Podokręgu Rybnik. Drużynę tworzyli wtedy: K. Hajduk, W. Hajduk, Chromik, Gregor, Szleger, Grzbiela, Gorek, Gabryś, Wiertelorz, Górek, Grzegorzyca, Bittner i Bomba.
     Jesienią 1946 roku Concordia ze zmiennym szczęściem rozpoczęła rywalizować w klasie A, natomiast rok później knurowianie zostali wicemistzrami Śląska przegrywając decydujący dwumecz z Ruchem Chorzów (0:2 i 1:5). Po kolejnym sezonie Concordia uzyskała awans do śląskiej klasy wydzielonej, jednak wskutek jej likwidacji knurowianie zostali zdegradowani do rybnickiej klasy A.
     Smutek po tym fakcie nie trwał w Knurowie długo. Już w roku 1950 Concordia przemianowana na Górnik, po raz pierwszy w historii klubu wywalczyła awans do II ligi. Debiut w tej klasie rozgrywkowej nastąpił 8 kwietnia 1951 roku, kiedy knurowianie pokonali 4:0 Włókniarza Chełmek. Ostatecznie pierwszy sezon w II lidze Górnik  ukończył na wysokim III miejscu ustępując Wawelowi Kraków i Zagłębiu Sosnowiec (wg publikacji w Polskiej Piłce Nożnej). Po sezonie 1952 przeprowadzono kolejną reorganizację rozgrywek i, mimo że knurowianie zajęli w swojej grupie 7 miejsce (na 10 zespołów) zostali zdegradowani do utworzonej Ligi Międzywojewódzkiej.
     Trzy lata później działacze knurowskiego klubu wrócili do pierwotnej nazwy- Concordia, jednak na powrót piłkarskiej 'jedenastki' do II ligi trzeba było czekać do  1957 roku. Wtedy to wskutek powiększenia II ligi, Concordia uzyskała awans jako wicemistrz Śląska z poprzedniego sezonu. Tym razem knurowianie występowali na zapleczu I ligi do 1960 roku, by, po niezbyt udanym okresie powrócić do II ligi po sezonie 1979/80.
    W inauguracyjnym meczu sezonu 1980/81 rywalem Górnik Knurów była stołeczna Gwardia. Spotkanie to odbyło się w Knurowie, a Górnik występując w składzie: Sulski- Haide, Szymański, Dankowski, Kowalik- Szołtysik, Krettek, Kuczyński, Matuszczyk- Wasilewski od 81 min. Szlezak, Pluta, zremisował z ówczesnym spadkowiczem z I ligi 0:0. Sezon ten podopieczni Marcina Bochynka zakończyli na 11 miejscu wyprzedzając Broń Radom, warszawski Ursus, Concordię Piotrków Trybunalski, Jagiellonię Białystok i Star Starachowice.
     Wśród II-ligowców knurowianie występowali do 1989 roku. Wtedy to po reorganizacji rozgrywek i barażowym dwumeczu z Miedzią Legnica (1:2 i 1:0) Górnik został zdegradowany do III ligi.
     Wcześniej, bo w sezonach 1986/87 i 1987/88 knurowianie zajmowali w II lidze trzecie miejsce, które uprawniało ich do występów w barażowych dwumeczach o awans do piłkarskiej ekstraklasy. W sezonie 1986/87 rywalem Górnika Knurów była 'jedenastka' Stali Stalowa Wola. Pierwszy mecz na stadionie w Knurowie zakończył się zwycięstwem zespołu Marcina Bochynka 2:1 (bramki: Zagórski, Koźlik), natomiast rewanż Górnik przegrał 0:2 i z awansu do I ligi cieszyli się piłkarze ze Stalowej Woli.
     Dwanaście miesięcy później knurowianie po raz drugi stanęli przed szansą wywalczenia awansu do I ligi. tym razem rywalem Gęrnika była krakowska Wisła. Pierwszy mecz po bramce Zagórskiego zakończył się zwycięstwem Górnika 1:0, natomiast rewanż wygrali piłkarze 'Białej Gwiazdy' 4:2. Bramki w tym spotkaniu dla knurowian strzelali Zagórski i Żurek. W 76 min. knurowianie remisowali w Krakowie 2:2, w 85 min. było 3:2 dla Wisły, jednak wynik ten w dalszym ciągu premiował piłkarzy z Knurowa. Gol zapewniający krakowianom upragniony awans padł w ostatnich sekundach meczu, a szczęśliwym strzelcem tej bramki był Wójtowicz.
     Piłkarze Wisły Kraków już wcześniej zmierzyli się z Górnikiem Knurów eliminując go w 1/4 finału Pucharu Polski. po raz pierwszy knurowianie awansowali do ćwierćfinału tych rozgrywek w roku 1983. W 1/64 finału Górnik Knurów pokonał swego imiennika z Konina 4:2, w kolejnej rundzie knurowianie wygrali z krakowskim Hutnikiem 2:0. W 1/16 finału do Knurowa przyjechał wrocławski Śląsk z takimi zawodnikami jak Jedynak, Przybyś, Król, Faber, Benke, Prusik, Tarasiewicz i Socha. Po 17 min. gry knurowianie prowadzili 1:0, natomiast 4 min. później Krettek po raz drugi pokonał wrocławskiego bramkarza. Śląsk na dwa celne strzały Krettka odpowiedział bramką Tarasiewicza i tym samym knurowianie awansowali do kolejnej rundy rozgrywek. W 1/8 finału Górnik zmierzył się z katowickim GKS-em i ponownie po dwóch bramkach Krettka (2:1) awansował do ćwierćfinału, gdzie rywalami byli wspomniani piłkarze krakowskiej Wisły. Pierwszy bój o awans do półfinału zakończył się zwycięstwem Wisły 3:2 (bramki dla knurowian Szlezak i Krettek), natomiast w rewanżu Górnik uległ 0:1 żegnając się z PP.
     Od degradacji z II ligi po sezonie 1988/89 knurowianie występują w III lidze. Obecnie występują w katowickiej okręgówce.
     Na trzecioligowym piłkarskim froncie drużynę z Knurowa prowadzili: Adam Michalski (1989/90), Andrzej Bindek (1990/91), Jerzy Ogierman (1991/92-pierwsza runda), Jerzy Janoszka (1991/92- druga runda, 1992/93. 1993/94- pierwsza runda), Marcin Bochynek (1993/94- druga runda, 1994/95), Józef Dankowski (1995/96, 1996/97- do XVII kolejki), Józef Goola (1996/97 - od XVIII kolejki), Adam Michalski (1997/98), Janusz Pancer (1998/1999, 1999/2000- pierwsza runda), Krzysztof Zagórski (2000/2001- druga runda, 2001/2002), Józef Dankowski (2002/2003-runda jesienna), Zenon Gałach (2002/2006 - runda wiosenna 2003/2004), Piotr Bukowiec (2004/2005), Józef Dankowski (2005/?)
     Najbliżsi uzyskania ponownego awansu do II ligi piłkarze Concordii byli w sezonie 1994/95 pod wodzą Marcina Bochynka, z którym wcześniej odnosili największe sukcesy zarówno w II lidze, jak i Pucharze Polski. Niestety premię sezonu zdobyli wtedy piłkarze Varty Namysłów, którzy odebrali knurowianom nadzieje na awans wygrywając z Concordią w Knurowie 1:0.
     W 'chudych' w osiągnięciach latach knurowskiego piłkarstwa kilku zawodników Concordii zostało wytransferowanych do innych klubów występujących w wyższej klasie rozgrywkowej. Byli to między innymi: Jerzy Dudek (Sokół Tychy, Feyenoord Rotterdam, FC Liverpool), Jacek Wiśniewski (Górnik Zabrze, Garbarnia Szczakowianka Jaworzno, Cracovia Kraków) Marcin Brosz (Szombierki Bytom,Górnik Zabrze,GKS Bełchatów,KS Myszków,Koszarawa Zywiec, Polonia Bytom), Jacek Polak (Odra Wodzisław), Roman Skorupa (Odra Wodzisław,Dyskobolia Grodzisk,BBTS Bielsko-Biała, Energetyk Rybnik), Marek Tokarz (Ruch Radzionków, Szczakowianka Jaworzno, Grunwald Ruda Sl., SC Reichenau), Dariusz Dudek (GKS Katowice, Odra Wodzisław, Legia Warszawa, Odra Wodzisław).

Na podstawie Ulotki wydanej z okazjii 75- lecia Concordii Knurów